Book Creator

Gazeta rewolucyjna

by Alexander Rehmann

Cover

Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Comic Panel 1
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Stany Generalne
Zły stan finansów państwa zmusił Ludwika XVI do zwołania w 1789 roku po raz pierwszy od 175 lat Stanów Generalnych. Reprezentanci każdego ze stanów obradowali osobno. Deputowani stanu trzeciego stwierdzili, że stanowią reprezentację większości Francuzów, a następnie obwołali się Zgromadzeniem Narodowym. W odpowiedzi król zakazał dalszych obrad. Wtedy do deputowanych przyłączyła się część duchowieństwa. Z rozkazu Ludwika XVI zamknięto dotychczasową salę posiedzeń. Wówczas posłowie przenieśli się do sali do gry w piłkę, mianowali się Konstytuantą i podjęli decyzję, że nie rozejdą się dopóty, dopóki nie uchwalą konstytucji.

A.R.
Comic Panel 1
Comic Panel 1
Przysięga w sali do gry w piłkę
W drodze do Republiki
Deklaracja praw człowieka i obywatela
Francja republiką
26 sierpnia 1789 r. ogłoszono Deklarację praw człowieka i obywatela. Najważniejszymi zasadami głoszonymi w kraju stały się wolność, równość, braterstwo, a poddani zyskali prawo do przeciwstawienia się królowi.
W Paryżu zaczęły powstawać kluby polityczne, których członkowie dyskutowali o kierunkach zmian i koniecznych reformach. Ich programy często były bardzo radykalne. Nadal funkcjonowała także silna grupa zwolenników monarchii, którzy dążyli do jej zachowania. W tym czasie Ludwik XVI, pozbawiony dotychczasowych wpływów, pozostawał zakładnikiem ludu. W czerwcu 1791 r. podjął próbę ucieczki zakończoną niepowodzeniem.

A. Rehmann
3 września 1791 roku uchwalono pierwszą konstytucję francuską. Na mocy jej zapisów Francję przekształcono w monarchię konstytucyjną. Na czele państwa nadal stał król, jednak jego władza nie była już absolutna. Władzę ustawodawczą przejęło Zgromadzenie Prawodawcze, zwane Legislatywą.
Comic Panel 1
Ścięcie Ludwika XVI
Comic Panel 1
Deklaracja praw człowieka i obywatela
Sytuacja we Francji budziła duży niepokój w innych państwach. Rewolucyjne władze, formalnie popierane przez Ludwika XVI, wypowiedziały wojnę Austrii. W rzeczywistości król liczył na to, że klęska wojsk francuskich spowoduje upadek rewolucji, dzięki czemu on odzyska dawną władzę. Legislatywę zdominowało w tym okresie ugrupowanie żyrondystów, które również opowiadało się za wojną. Zdaniem jego członków konflikt z innymi monarchiami feudalnymi Europy i tak był nieuchronny, a mógł się przyczynić do wewnętrznej konsolidacji społeczeństwa - niezdecydowani musieli opowiedzieć się za rewolucją albo przeciw niej. Początkowo Francuzi odnosili w tej wojnie klęski. Doprowadziło to do wystąpień biedoty miejskiej, określanej mianem sankiulotów, przeciwko królowi, którego podejrzewano o współpracę z wrogiem. Nowe zgromadzenie, nazwane Konwentem Narodowym, zostało zdominowane przez radykalne stronnictwo polityczne. W tej sytuacji 22 września 1792 r. obalono monarchię i ogłoszono Francję republiką. Niedługo potem Ludwika XVI oskarżono o spiskowanie z Austrią przeciw republice, postawiono przed sądem i skazano na śmierć. 21 stycznia 1793 r. władca został publicznie ścięty.

A. Rehmann
Terror Jakobinów i upadek rewolucji
Koniec wojny...
Egzekucja Ludwika XVI wywołała powszechne potępienie Francuzów przez europejskich monarchów. Do wojny przeciwko republice przystąpiły kolejne kraje, które utworzyły I koalicję antyfrancuską. Był to: Wielka Brytania, Austria, Prusy, Holandia, Hiszpania, Portugalia, Rosja oraz niektóre państwa włoskie.
Kiedy rewolucja zmieniała się w ogólnoeuropejską wojnę, w części społeczeństwa francuskiego - zwłaszcza wśród chłopstwa i dawnych zwolenników monarchii - zaczęło narastać niezadowolenie. Było ono spowodowane m.in. masowym powoływaniem rekrutów do armii. Wiosną 1793 r. wybuchło powstanie w Wandei. Rewolucyjne władze krwawo je stłumiły w przeciągu kilku miesięcy. Sytuację w kraju pogorszyło dojście w tym samym czasie do władzy radykalnego stronnictwa jakobinów, na którego czele stał Maximilien de Robespierre. Wprowadziło ono we Francji rządy dyktatorskie i rozpoczęło okres terroru oraz krwawej rozprawy z przeciwnikami politycznymi, głównie żyrondystami. Jakobini uchwalili nową konstytucję, która jednak ze względów na swój radykalizm nigdy nie weszła w życie. W czasie ich rządów ukształtowała się nowa obyczajowość. Z inicjatywy Robespierre'a chrześcijaństwo zastępowano kultem istoty najwyższej. Kościół, uznany przez rewolucjonistów za jeden z filarów monarchii, podlegał prześladowaniom. Elementem walki z tradycją był nowy kalendarz rewolucyjny. Za początek nowej ery uznano 1792 rok, tydzień składał się z 10 dni, miesiąc z trzech tygodni, a pięć dodatkowych dni w roku uznano za święta poświęcone cnotom obywatelskim. Dzieciom zaczęto nadawać imiona związane z wydarzeniami rewolucyjnymi (Konstytucja, Wolność).
Radykalizacja życia codziennego oraz powszechny terror pociągnęły za sobą stanowcze działania opozycji. W lipcu 1794 r. doprowadziła ona do aresztowania Robespierre'a. Wydarzenie to nazwano przewrotem termidoriańskim. Zakończyło ono okres dyktatury jakobinów. W sierpniu 1795 r. uchwalono tzw. konstytucję roku III, na mocy której władzę w państwie sprawował dyrektoriat, składający się z wybranych przez Konwent pięciu polityków, zwanych dyrektorami.

A. Rehmann
Comic Panel 1
Maximilien Robbespierre
Comic Panel 1
Przewrót termidoriański
Comic Panel 1
Egzekucja jakobinów
Comic Panel 1
Kult istoty najwyższej
Rewolucja francuska
Rewolucja francuska wyryła ogromny wpływ na koncepcje państwa i prawa nie tylko we Francji, ale też w całej Europie. Spowodowała zniesienie dawnych struktur stanowych, pozostałości systemu feudalnego i monarchii absolutnej. Wprowadzane kolejne konstytucje i ustawy wpłynęły na zmianę kryteriów awansu społecznego. Zaczęto preferować zasługi, a nie pochodzenie, co utorowało drogę do rozwoju kapitalizmu. Ukształtowały się koncepcja nowoczesnego narodu, świadomość obywatelska oraz nowy model patriotyzmu.

A. Rehmann
Gilotyna - symbol terroru jakobińskiego i rewolucji francuskiej
Trzy stany francuskie, przed rewolucją
Zburzenie Bastylii
PrevNext