Book Creator

BENİ DÜNYANDAN İTME

by RANA GÜZEL

Cover

Loading...
Benim için inanılmaz bir gündü.  Çok yorulmuştum. Hava yağmurluydu ve Londra’da acayip trafik vardı. Yolum tam 1,5 saat sürmüştü. En sonunda bir kafeye gidip kahve içmeye karar vermiştim. Kahvemi sipariş ettim ve bir masaya oturdum. Kahvem geldi ve tam bir yudum alacakken koşup eğlenen bir çocuk bana çarptı. Kahve üzerime dökülmüştü neyse ki bugün yağmurlu ve soğuk olduğu için kalın giyinmiştim ve yanmadım. Yan masamda oturan 3 genç vardı. Biri siyahi ve kaslı bir erkekti diğeri hastalığın adını tam bilmediğim için benim tabirimle cüce bir bireydi birde yanlarında kız vardı. Siyahi olan genç hemen bana bir peçete uzattı. Bu davranışı beni çok memnun etmişti. Evet, bugün benim için çok kötü ve yorucu geçiyordu.  Ancak kafama takmamaya çalışarak hemen başka bir tane daha kahve siparişi verdim. Kulağım sürekli yan masamdaki gençlerin konuşmasına gidiyordu sanırım bana gösterdikleri incelikten dolayı olabilir. Hiç istemediğim bir hareket aslında kulak misafiri olmak ama anlatılanları duyunca tüylerim ürperdi. Size bu hikayeyi insanlık adına yazmak istedim. İlkokuldan tanışıyorlarmış. Ancak bu zamana kadar görüşememişler.
Siyahi olan genç iki arkadaşını da sosyal medyada görmüş ve buluşmaya karar vermişler. Yıllardır görüşmemenin heyecanını ve şaşkınlığını her birinin bakışlarından anlamak mümkündü. Tek tek süzülen o bakışlar arasında kendilerini anlatmaya çalışan, yıllar geçmesine rağmen bitmeyen samimi dostluklarını görmek mümkündü. Her biri birbirinin ne yaptığını merak ediyor, o bakışlar arasında geçmişlerine yönelik anılarını merak ediyorlardı. Kısa tanışmalardan sonra o nazik insan bir anda ilkokuldan bu yana yaşadığı olayları anlatmaya başladı.
Siyahi olan genç iki arkadaşını da sosyal medyada görmüş ve buluşmaya karar vermişler. Yıllardır görüşmemenin heyecanını ve şaşkınlığını her birinin bakışlarından anlamak mümkündü. Tek tek süzülen o bakışlar arasında kendilerini anlatmaya çalışan, yıllar geçmesine rağmen bitmeyen samimi dostluklarını görmek mümkündü. Her biri birbirinin ne yaptığını merak ediyor, o bakışlar arasında geçmişlerine yönelik anılarını merak ediyorlardı. Kısa tanışmalardan sonra o nazik insan bir anda ilkokuldan bu yana yaşadığı olayları anlatmaya başladı.
HANS
Arkadaşlar gerçekten sizinle buluştuğum için çok mutluyum. Ama ilkokuldan bu yana kadar yaşadığım ve hala yaşamaya devam ettiğim şeyleri size anlatınca şok olacaksınız. Anlatmayı pek sevdiğim şeyler değil bunlar aslında. Ama size biraz içimi dökmek istiyorum. Ben siyahi bir insanım ve biliyorsunuz ki siyahi olmak ötekileştirilen bir şey ve maalesef bende böyle bir insanım. Küçüklüğümden beri ten rengimin siyah olması nedeniyle bulunduğum bölgede dışlanıyorum. Benim arkadaşım pek olmadı. Ve bu ben büyümeye başladıkça artmaya başladı. Küçükken arkadaşlarımın anneleri ben siyahi olduğum için çocuklarına benimle arkadaşlık etmemeleri gerektiğini söylüyordu. Bu olay tabi ki beni derinden etkiliyordu. Biri benimle arkadaşlık etmeye başladığı anda acaba altında başka bir şey mi var diye düşünmeye başlıyordum. Bunun sebebi ise herkesten dışlanmayı beklemekti. Psikolojik olarak çok etkileniyordum. Bu beni kötü bir yola soktu. Böyle zamanlarda dayanamıyorum ve sinirleniyorum. Yani sinir problemleri yaşamaya başladım. Eve gittiğimde neden dışlandığımı sorgulamadan duramıyordum ve sürekli ağlıyordum.
Annemler artık bana yardımcı olamadıkları için beni psikoloğa yazdırdılar ama ben 14 yaşında olduğum zamanlarda başkalarının bana yaptığı şeyler yüzünden psikoloğa gitmek istemiyordum. Hasta olanın ben değil onlar olduğunu düşünüyordum. Psikoloğum sürekli bana bunları düşünmemem
gerektiğini ve unutmam gerektiğini söylüyordu. Benim çevremdeki tek destekçilerim annem, babam ve psikoloğum olmuştu. Annem ile babamı 16 yaşında bir trafik kazasında kaybettim. Bu dönem manevi desteğim olan büyüklerimi kaybettiğim için daha travmatik olmuştu. Hem ergenlik zamanındaydım hem de tek destekçim olan annemi ve babamı kaybetmiştim. O gün psikolog randevum vardı. Tabi ki gitmedim benim için çok kötü bir gündü. Artık hayatta tek kalmıştım. Bir anda bir boşluğa düşmüş gibi hissettim o gün. Ne yapacağımı bilmiyordum. Danışabileceğim kimsem kalmamıştı. Tek başıma yaşamaya başladım. Şu çok kötü bir hissiyattı; sokağa çıktığımda küçük çocukların bana korkar şekilde bakması, tek başıma kalmam hepsi benim için çok korkunç şeylerdi.
Annemler artık bana yardımcı olamadıkları için beni psikoloğa yazdırdılar ama ben 14 yaşında olduğum zamanlarda başkalarının bana yaptığı şeyler yüzünden psikoloğa gitmek istemiyordum. Hasta olanın ben değil onlar olduğunu düşünüyordum. Psikoloğum sürekli bana bunları düşünmemem
gerektiğini ve unutmam gerektiğini söylüyordu. Benim çevremdeki tek destekçilerim annem, babam ve psikoloğum olmuştu. Annem ile babamı 16 yaşında bir trafik kazasında kaybettim. Bu dönem manevi desteğim olan büyüklerimi kaybettiğim için daha travmatik olmuştu. Hem ergenlik zamanındaydım hem de tek destekçim olan annemi ve babamı kaybetmiştim. O gün psikolog randevum vardı. Tabi ki gitmedim benim için çok kötü bir gündü. Artık hayatta tek kalmıştım. Bir anda bir boşluğa düşmüş gibi hissettim o gün. Ne yapacağımı bilmiyordum. Danışabileceğim kimsem kalmamıştı. Tek başıma yaşamaya başladım. Şu çok kötü bir hissiyattı; sokağa çıktığımda küçük çocukların bana korkar şekilde bakması, tek başıma kalmam hepsi benim için çok korkunç şeylerdi.
Her eve gittiğimde aklıma psikoloğumun bana söylediği şeyler geliyordu. “Unutmaya çalış, bunları düşünme!” Bende psikoloğumun artık haklı olduğunu düşünmeye başlamıştım ve unutmaya çalışıyordum. Unutmaya çalışırken alkol kullanmaya başlamıştım ve aynı zamanda sigara da içmeye başlamıştım. Sanki içtiğim kadehler, aldığım yudumlar bana unutmam için yardımcı oluyor he geçen gün daha iyi geldiğini hissediyordum. Ama bu durum sadece sarhoşluğum sırasında devam ediyor, ayıldığımda yine eski halime dönüyordum. Bu yüzden günler geçtikçe sarhoşluğumun bitmemesi için daha fazla içmeye başlamıştım. Maalesef ki hala kullanıyorum. Bunların çok kötü şeyler olduğunu biliyordum, hala biliyorum ancak bunlar bana bağımlılık yaptı bu yüzden bırakamıyorum. Sadece unutmak için alkol almak ya da sigara içmek zamanla yetmemeye başladı. Ve bu durum yaşanan her olayda daha çok sinirlenmemi, ne olduğunun önemi olmadan
insanlardan ve eşyalardan sinirimi çıkarmaya başlamama sebep oldu. Yolda yürürken bakışlarından rahatsız olduğum insanlara öfkeleniyor, bağırarak
küfretmeye başlıyordum.
PrevNext